NIEBAJKI
Semiotyka przedmiotów
w Niebajkach Krzysztofa Wosika

Powszechnie wiadomo, że „świat mediów elektronicznych jest światem symultaniczności, jednoczesności, krótkiego trwania i ulotności, o indeksach bardziej przestrzennych niż czasowych”. Masowa wyobraźnia, właściwa dla kultury popularnej, chciwie zgarnia „śmietnikową” literaturę wysoką, kiczowate obrazy oraz tandetne filmy i płytkie reality shows. 
Z dala od tych wytworów popkultury lokują się niezwykłe asamblaże Krzysztofa Wosika. Jego kompozycje, warianty kolażu, to zarówno esencja oryginalności, jak i artystyczna świadomość niebezpieczeństwa zalewu zwykłego człowieka toksycznymi informacjami. Artysta nie ukrywa swojej bezsilności wobec beztreściowego mówienia czy niepoważnych rozmów.  
Wosikowe Niebajki, traktujące poważnie uniwersum kultury oraz świat marzeń i uczuć dojrzałych ludzi, powstały z fragmentów rysunków, fotografii oraz grafik i przedmiotów gotowych. 
Dzięki tej mieszaninie różnych gatunków sztuki Artysta przedstawia szczegóły dotyczące rzeczy i spraw codziennych; rejestruje związane z kulturą i społeczeństwem procesy twórcze; nadaje trwałość historiom, zasłyszanym od nieznanych i znajomych osób. 
  
Przestrzeń Niebajek, dzieł bez skłonności do prawienia morałów, zapełniają ludzie, zwierzęta, rośliny i przedmioty, które - podobnie jak w krótkich powiastkach wierszem Ignacego Krasickiego (1735-1801) - „ilustrują jakąś prawdę ogólną, dotyczącą doświadczeń ludzkich powtarzalnych i powszechnych”. W odróżnieniu od bajek epigramatycznych najwybitniejszego z pisarzy polskiego oświecenia bohaterom prac plastycznych Krzysztofa Wosika często przewinienia uchodzą bez kary. Skłonni do popełniania występków i podporządkowani uzależnieniom folgują złym przyzwyczajeniom, ale wydanie rzetelnego osądu o nich Artysta pozostawia Odbiorcom.
W związku z Wosikowymi asamblażami nasuwa się refleksja na temat semiologii życia codziennego. Otóż w Niebajkach przedmiotom, układającym się w określone konstelacje, Artysta nadaje sens symboliczny, dlatego również rzeczy mają wpływ na bieg ludzkich spraw. Sporządzony przez Wosika remanent w rekwizytorni wydał bogaty plon, tj. cykl kompozycji odwzorowujący indywidualne metody pracy Artysty, jego odrębny styl i osobiste wrażenia.     
Innymi słowy, Krzysztof Wosik łączy różne przedmioty, a następnie nadaje im autonomię i nowe znaczenie. Tym samym składa jednolitą całość z poszczególnych elementów, ale nietuzinkowo, wyróżniając się spośród ogółu twórców „popkulturowych ram” wrażliwością estetyczną i pojemnym umysłem.    

Prof Dominika Dworakowska
Uniwersytet Łódzki 
Zakład Dydaktyki Języka i Literatury Polskiej

Bibliografia: 

Eco U., Semiologia życia codziennego, przeł. J. Ugniewska et al., Warszawa 1996. 
Gadżety popkultury. Społeczne życie przedmiotów, red. W. Godzic et al., Warszawa 2007. 
Kowalski P., Popkultura i humaniści. Daleki od kompletności remanent spraw, poglądów, mistyfikacji, Kraków 2004. 
Mitologie współczesne, red. D. Czaja, Kraków 1994. 
Mody w kulturze i literaturze popularnej, red. S. Buryła et al., Kraków 2011. 
Słownik terminów literackich, red. J. Sławiński, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976.